ஒவ்வொரு காலையும்

&

ஒவ்வொரு காலையும்

புத்தனாய்ப் பிறக்கிறேன் ;

தெளிந்த  சிந்தனைகள் 

ஸ்படிக நீரோட்டமாய் -

கவலையின் மூலங்கள்

தெள்ளத் தெளிவாய் -   

வாழ்வின் நிலவொளி 

கிட்டும் தொலைவில்-

எனக்குள் என்னைச்

சரியாய்ப் பார்க்கிறேன் -

எதற்குமே ஓர் வேராய்

என்னையும் காண்கிறேன் -

பிறரது நல்லவை

காலைக் கதிராய்-

என் நச்சை நசுக்கி 

தூயவை ஏற்கிறேன் -

இனி இன்பமே வாழ்வில் 

மௌனமாய் மகிழ்கிறேன் !

&

நொடிகளின் விரைவில் 

நிகழ்வின் உராய்வில்

அவசர அறிவில் 

கோப வெம்மையில்

இன்னா சொற்கள்

வெடித்து எரிகிறேன் -

எல்லோரும் எதிராய்ச் 

ஏன் இச்சதிகளில் ?-

மனம் வெம்பியே

நைந்து சாகிறேன் -

எங்கும் இருளாய்

முட்டித் தவிக்கிறேன்-

எனது புத்தன் 

எங்கே செத்தான்?

எப்படி என்னுள் 

இத்தனை பேய்கள் 

தலை விரிகோலமாய் 

என்னைச் சிதைத்து 

என் உயிர் குடிக்க ?

&

நாளை மறுபடி 

நல்லவன் ஆவேன் என 

இழுத்துச் செல்லும் 

இரவிடம் சொன்னேன் -

மெல்ல ஓர் முறுவல் 

அது பூத்திடக் கண்டேன் !

 

-----சந்திர கலாதர்