பொய்க்காத என் மாலையே

பார்வைத் தடையிலா

எல்லையற்ற வான் விரிவு வேண்டும் .

வானின் ஜீவநதிகளாய் மேகங்கள்.

கொழுத்த மேகங்கள் கருத்த பார்வையுடன்

கனத்த பாதங்களில் அசைந்து வருகின்றன .

மேகங்களில் எத்தனை வகையுண்டோ அனைத்தும்

ஆங்காங்கே தீவுத் திடல்களாய் --

மகர ரேகைப் பயணம் மேற்கொண்டுள்ள சூரியன்

தென்மேற்கே தொடுவானில் செம்பந்தாய் --

தரையிலேயே இறங்குவதுபோல் ,

ஓர் கால்பந்தை உதைக்கும் உணர்வு நம்மில் மேலிட -

அட்டகாசமான ' செம்மாத்திரை ' விழுங்கலாய்

அந்தியின் தொண்டை அழகான வண்ணத்தில் !

மனம் என்னவெல்லாம் உருவகிக்கிறதோ அப்படியே

மேகங்கள் விண்ணக முகங்களாய் ஆனந்த நிறங்களில் !

அனுபவியுங்கள் இந்தச் ' சிலுசிலு ' காற்றின் ஓட்டத்தை !

துணிகளின் தொங்கு நடனத்தை --

உடுத்திய உடைகளின் உடுக்கு அடிப்புகளை --

கன்னத்தில் மோதும் காற்றின் வலிவை ,

அதன் தெளிவை , குளிர்வை ,விளையாட்டை --

கண்களை மூடி , காற்றை மெல்ல ஆழ உறிஞ்சி ,

இதயத்துள் பரப்பி ,நிரவி சுகத்தில் மிதவுங்கள் --

முந்தையப் புகைவண்டியின் நெடுந்தொடர்க் கரும்புகைபோல்

சிறு முடிச்சாய் எழுந்து விரிந்து வான் எல்லைகள் தொடும்

மேக வசீகரங்கள் -

தினமும் பார்த்தாலும் திகட்டாத என் வானமே !

பொய்க்காத என் மாலையே !

---சந்திர கலாதர்

06.12.2012 / வியாழன் /கார்த்திகை 21

அந்தி வேளை

தம்பூர் மீட்டியபடியே அழகாக ...

&

அவள் தம்பூர் மீட்டியபடியே

அழகாகப் பாடுகிறாள் -

தம்பூரின் நான்கு தந்திகளில்

அவள் இரு விரல்கள்

ஒரே நடையில் ஒரே திசையில்

படிகள் இறங்குவதுபோல்

மீண்டும் மீண்டும் வருடுகின்றன -

தம்பூர் நின்றபடியே சாய்ந்து

அவள் மீது மயங்கிக் கிடக்கிறது-

அது பேசாது பேசுகிறதோ ?

அவள் மனதோடு இழைகிறதோ ?

மெலிதாக அவளுக்கு மட்டுமேவா?

அவளின் அன்பான வருடலில்

தம்பூரே ,தூங்கிக் கனவுகிறாயா ?

சுற்றிய இசைக் கருவிகள்

நாதங்கள் குதித்திட

நீ மட்டும் கேளாத அடிநாதத்தில் -

அவளது உயிரின் மூச்சாகவா ?

நாதத்தின் உயிராகவா ?

அவள் இசை உன்னில் சாய்ந்து கொள்கிறதா ?

அல்லது நீ அவள் அமுதம் அமிழ்கிறாயா ?

ஓம் எனும் ஆதார ஸ்ருதியாகவோ ?

'ம்ம்' எனும் லயிப்பின் இமை இறக்கமோ ?

&

அது என்ன இசை வடிவம் ?

கர்நாடகமா? ஹிந்துஸ்தானியா ?

பாடுபொருள் தான் என்ன?

எதுவாயினும் அது மெல்லியது ;

இழைவது ; நெஞ்சோடு நெகிழ்வது ;

கை கோர்த்து அழைத்துச் செல்வது ;

மொழி கடந்து மொழிவது ;

புரியாது புரிவது;தெரியாதே ஒன்றுவது -

அதுதானே அவள் இசையின் மகிமை -

அவள் மெதுவாய் இங்கும் அங்குமாய்

பாடியபடி அசைகிறாள்-

அவள் இசையும் மகுடி நாகமாய்

அவள் விழி ஒன்றி இணை அசைவில் -

விரல்களை விரித்து

மெல்லக் கை உயர்த்துகிறாள் ;

ராகமும் மெலிதாகப் பறக்கிறது -

ஒரு இளம் தாய் தன் மழலையை

முத்தமிட்டுக் கொஞ்சுவதாய்

செல்லமாய்க் கெஞ்சுவதாய்

பின்னே ஆதரவாய்த் தொடர்வதாய்

ஓடிப் பிடிப்பதாய்

நெஞ்சாரக் கட்டிப் பிடிப்பதாய்

உச்சி முகர்வதாய்

பொய்க்கோபம் கொள்வதாய்--

சிலர் போல் முக வலிப்புகள்

வக்கிர உடல் அசைவுகள் அற்றதாய்

உருட்டல் புரட்டல்களில்

மொழி பொருள் காயங்கள் இல்லாததாய்

பூர்ணிமைப் பால் விரிவாய் -

ஆம், அவள் இசையை

தலை அசைவுகளால் எழுதுகிறேன்

நெடும் உள்மூச்சுக்களால்

கவிதை தைக்கிறேன்

மனநிறைவாய் வெண்புறவாய்

காற்றில் மிதக்கிறேன்.

-----சந்திர கலாதர்

கங்கைக் கன்னியே !

 

கதிரோனின் பொன் அடுப்பில்

 

இமய வெள்ளியின் உருகலாய்

 

களங்கமில் ஸ்படிக ரூபியாய்

 

மலைகளின் பளிங்கு மாலையாய்

 

'கலகல'ச் சிரிப்புடன்

 

தவழ்ந்தும் தாவியும்

 

உயரங்கள் குதித்து

 

சமவெளி தாழ்ந்தாய் --

 

புனிதமான நீ

 

மனிதனைப் பார்த்தாய் -

 

பசுமையாய்ப் பார்த்தாய்

 

புராணத்தில் புழுங்கிய அவனோ

 

பொய் பொதிந்திடப் பார்த்தனன் -

 

போற்றுவதாய் ஆராதனை காட்டி

 

மயானத்தில் உன்னைக் கரைத்தான்-

 

காசியில் உன்னைக் களங்கம் ஆக்கினான் -

 

அவன் பொய்மையும் பிடுங்கலும்

 

சுடுகாட்டினும் நாறின-

 

சாவின் நடனமும்

 

மரணத் தீயும்

 

அழுகிய உடல்களும்

 

அரைகுறை வேகலும்

 

உன் தொண்டையுள் செருகின-

 

மூச்சுத் திணறினாய்-

 

மனிதக் கழிவும் மரணச் சாம்பலும்

 

உன் ஆடையை அவிழ்த்து

 

அலங்கோலம் செய்தன-

 

வழியெலாம் நீ அழுதிடும் கூக்குரல்

 

ரத்த கங்கையாய் நெஞ்சைச் சிவக்குதே-

 

வங்கக் கடல் புலம்புகை எல்லாம்

 

மரணித்து மடியுள் வீழ்ந்த

 

அப்புனித கங்கைக்காக

 

மார்பில் அடித்தழும் ஓலங்கள் தானோ ?

 

 

 

 

ஒரு நதியைக் கொன்று

 

ஒரு சுவர்க்கம் தேடும் மூட மானுடா!

 

அங்கே பார் ! பகீரதன் மறுபடி

 

மாற்றுக்காலில் தவம் இருப்பதை -

 

மறுபடி கங்கையை வானுள் செலுத்த !

 

 

 

 

----சந்திர கலாதர்

மாசி மாதப் பௌர்ணமியை நேற்றுக் காணாமற் போனேன் -

மாசி மாதம் ஓர்முறை ஆண்டாண்டு வரலாம்

மாசி மாதம் ,ஆனால் ,என் வாழ்வில் எத்தனை அறியேன் -

முழு நிலைவை இழந்தது என் பேரிழப்பே

எனக்காகக் காத்திருந்து ஏக்கத்தில் தேய்ந்து போகுமே !

குளிர் நிலவின் வெண்முகத்தில் கண்ணீர் பதித்தேனே !

இனி நாள்தோறும் இதற்கு ஈடாய் இதனைச் செய்குவேன்-

எழும் கதிரோன் விழும் பரிதி வளர் நிலவு மெலி நிலவு

தினம் காத்திருந்து தவம் இருந்து காற்றினில் கண் மூழ்கி

தொடு வானில் விழி பதித்து வண்ணமிடை 'வருக' சொல்லுவேன்  !

----சந்திர கலாதர்

ஒரு பிஞ்சின்  பிச்சை

 

&

 

கலைந்த சிகைவழி

 

கண்கள் கெஞ்சும் -

 

கிழிந்த உடைவழி

 

வறுமை வியர்க்கும் -

 

ஏந்திய கைகள்

 

ஏமாற்றம் பழகும் -

 

'இல்லை இல்லை!' 

 

செவியுள் குத்தும் --

 

'போ போ 'என்பதே 

 

நெஞ்சில் உதைக்கும்--

 

' அம்மா ! தாயே !'

 

எவர் நெஞ்சில் உறைக்கும் ?

 

 

 

---சந்திர கலாதர்   

இரு புள்ளிகள் இடையே 

 

மிகக் குறுகிய தூரம்

 

இணைக்கும் நேர்கோடே--

 

பல பொய்கள் புரட்டி 

 

மூடி மறைத்தாலும் 

 

இறுதியில் முளைப்பதோ   

 

உண்மை நேர்கோடே -

 

உண்மை நேர்கோட்டை 

 

வரைதல் கூடின் 

 

அதன்பின் நெஞ்சில்

 

ஏது கனம் ?

 

அதுபோல்  எழுத்திற்கு 

 

தேவையோ  அலங்காரங்கள் ?

 

வாடும் ஒப்பனை  

 

வனப்பை மறைக்கும் ;

 

மாயை சேர்க்கும் 

 

வாய்மையை  மிதிக்கும் ;

 

எளிமையின் வனப்பே 

 

உண்மையின் உன்னதம் -

 

காந்தியின்  எழுத்து  

 

எளிமையின் உச்சம்-

 

நிகண்டை நாடா 

 

சத்தியச்  சுவடுகள் !

 

எளிமை என்பது 

 

எளிதே அல்ல ! 

 

சத்தியம் நடக்கும் 

 

தனி வழிப்  பாதை !

 

 

 

-----சந்திர கலாதர்   

பெண்ணே !

 

நீயே ஒளிப் பிழம்பாய்

 

எங்கள் கண் கூச வருகையில்

 

ஒளி தெறிக்கும் பலநூறு

 

கண்ணாடிச் சில்லுகள்

 

ஆடையில் தைத்து

 

அசைவெல்லாம்

 

கண் பறிக்கும் மின்னலாய் --

 

ஏனிந்தக் கொடுமை சொல்வாய்?

 

மனம் பறித்தது போதாதோ ?

 

 

 

----சந்திர கலாதர்