கங்கைக் கன்னியே !

 

கதிரோனின் பொன் அடுப்பில்

 

இமய வெள்ளியின் உருகலாய்

 

களங்கமில் ஸ்படிக ரூபியாய்

 

மலைகளின் பளிங்கு மாலையாய்

 

'கலகல'ச் சிரிப்புடன்

 

தவழ்ந்தும் தாவியும்

 

உயரங்கள் குதித்து

 

சமவெளி தாழ்ந்தாய் --

 

புனிதமான நீ

 

மனிதனைப் பார்த்தாய் -

 

பசுமையாய்ப் பார்த்தாய்

 

புராணத்தில் புழுங்கிய அவனோ

 

பொய் பொதிந்திடப் பார்த்தனன் -

 

போற்றுவதாய் ஆராதனை காட்டி

 

மயானத்தில் உன்னைக் கரைத்தான்-

 

காசியில் உன்னைக் களங்கம் ஆக்கினான் -

 

அவன் பொய்மையும் பிடுங்கலும்

 

சுடுகாட்டினும் நாறின-

 

சாவின் நடனமும்

 

மரணத் தீயும்

 

அழுகிய உடல்களும்

 

அரைகுறை வேகலும்

 

உன் தொண்டையுள் செருகின-

 

மூச்சுத் திணறினாய்-

 

மனிதக் கழிவும் மரணச் சாம்பலும்

 

உன் ஆடையை அவிழ்த்து

 

அலங்கோலம் செய்தன-

 

வழியெலாம் நீ அழுதிடும் கூக்குரல்

 

ரத்த கங்கையாய் நெஞ்சைச் சிவக்குதே-

 

வங்கக் கடல் புலம்புகை எல்லாம்

 

மரணித்து மடியுள் வீழ்ந்த

 

அப்புனித கங்கைக்காக

 

மார்பில் அடித்தழும் ஓலங்கள் தானோ ?

 

 

 

 

ஒரு நதியைக் கொன்று

 

ஒரு சுவர்க்கம் தேடும் மூட மானுடா!

 

அங்கே பார் ! பகீரதன் மறுபடி

 

மாற்றுக்காலில் தவம் இருப்பதை -

 

மறுபடி கங்கையை வானுள் செலுத்த !

 

 

 

 

----சந்திர கலாதர்